در سنبلش آویختم از روی نیاز (22)
-
اندازه متن
+
در سنبلش آویختم از روی نیاز
گفتم من سودازده را کار بساز
گفتا که لبم بگیر و زلفم بگذار
در عیش خوش آویز، نه در عمر دراز
دل مَنِه بر دُنیی و اسبابِ او (14)
دل مَنِه بر دُنیی و اسبابِ او زآنکه از وی، کَس وفاداری ندید
کَس عسل…
یا رب این نوگُلِ خندان که سپردی به مَنَش (281)
یا رب این نوگُلِ خندان که سپردی به مَنَش میسپارم به تو از چشمِ حسودِ چَمَنَش
