در سنبلش آویختم از روی نیاز (22)
-
اندازه متن
+
در سنبلش آویختم از روی نیاز
گفتم من سودازده را کار بساز
گفتا که لبم بگیر و زلفم بگذار
در عیش خوش آویز، نه در عمر دراز
سحرگه رهروی در سرزمینی (483)
سحرگه رهروی در سرزمینی همیگفت این معما با قرینی
که ای صوفی شراب آنگه شود…
هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد (157)
هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد پای از این دایره بیرون نَنِهَد تا باشد
