ساقیا باده که اکسیر حیات است بیار (33)
-
اندازه متن
+
ساقیا باده که اکسیر حیات است بیار
تا تن خاکی من عین بقا گردانی
چشم بر دور قدح دارم و جان بر کف دست
به سر خواجه که تا آن ندهی نستانی
همچو گل بر چمن از باد میفشان دامن
زانکه در پای تو دارم سر جانافشانی
بر مثانی و مثالث بنواز ای مطرب
وصف آن ماه که در حُسن ندارد ثانی
چو باد، عزمِ سرِ کویِ یار خواهم کرد (135)
چو باد، عزمِ سرِ کویِ یار خواهم کرد نفس به بویِ خوشش مُشکبار خواهم کرد
…
شب رفت به پایان و حکایت باقیست (52)
شب رفت به پایان و حکایت باقیست شکر تو نگفتیم و شکایت باقیست
گستاخی ما ز…
