ساقیا باده که اکسیر حیات است بیار (33)
-
اندازه متن
+
ساقیا باده که اکسیر حیات است بیار
تا تن خاکی من عین بقا گردانی
چشم بر دور قدح دارم و جان بر کف دست
به سر خواجه که تا آن ندهی نستانی
همچو گل بر چمن از باد میفشان دامن
زانکه در پای تو دارم سر جانافشانی
بر مثانی و مثالث بنواز ای مطرب
وصف آن ماه که در حُسن ندارد ثانی
اگر نه باده غمِ دل ز یادِ ما بِبَرَد (129)
اگر نه باده غمِ دل ز یادِ ما بِبَرَد نهیبِ حادثه بنیادِ ما ز جا بِبَرَد
بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند (181)
بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند که به بالای چَمان از بُن و بیخَم…
پیشنمایش
