چندان که گفتم غم با طبیبان (383)
-
اندازه متن
+
چندان که گفتم غم با طبیبان
درمان نکردند مسکین غریبان
آن گل که هر دم در دست بادیست
گو شرم بادش از عندلیبان
یا رب امان ده تا بازبیند
چشم محبان روی حبیبان
درج محبت بر مهر خود نیست
یا رب مبادا کام رقیبان
ای منعم آخر بر خوان جودت
تا چند باشیم از بی نصیبان
حافظ نگشتی شیدای گیتی
گر میشنیدی پند ادیبان
دوش میآمد و رخساره برافروخته بود (211)
دوش میآمد و رخساره برافروخته بود تا کجا باز دلِ غمزدهای سوخته بود
رسم عاشقکُشی…
بر سرِ آنم که گر ز دست برآید (232)
بر سرِ آنم که گر ز دست برآید دست بهکاری زنم که غصّه سرآید
خلوتِ…
