می‌سوزم از فِراقت روی از جَفا بگردان (384)
-
اندازه متن
+
می‌سوزم از فِراقت روی از جَفا بگردان
هجران بلایِ ما شد، یا رب بلا بگردان
مَه جلوه می‌نماید بر سبز خِنگِ گَردون
تا او به سر درآید، بر رَخش پا بگردان
مَرغول را بَرافشان یعنی به رَغمِ سنبل
گِردِ چمن بَخوری همچون صبا بگردان
یغمایِ عقل و دین را بیرون خرام سرمست
در سر کلاه بِشکن در بَر قَبا بگردان
ای نورِ چشمِ مستان در عینِ انتظارم
چنگِ حزین و جامی بِنواز یا بگردان
دوران همی‌نویسد بر عارضش خطی خوش
یا رب نوشتهٔ بد از یارِ ما بگردان
حافظ ز خوبرویان بختت جز این قَدَر نیست
گر نیستت رضایی حُکمِ قضا بگردان
ای دلِ ریشِ مرا با لبِ تو حقِّ نمک (301)
ای دلِ ریشِ مرا با لبِ تو حقِّ نمک حق نگه دار که من می‌روم، الله مَعَک
سَروَرِ اَهلِ عَمایِم، شمعِ جمعِ انجمن (22)
سَروَرِ اَهلِ عَمایِم، شمعِ جمعِ انجمن صاحبِ صاحب‌قَران، خواجه قوام‌الدین حَسَن
سادِسِ ماهِ ربیع‌الاخر، اندر…
