از تن چو برفت جان پاک من و تو (151)
-
اندازه متن
+
از تن چو برفت جان پاک من و تو
خشتی دو نهند بر مغاک من و تو
و آنگاه برای خشت گور دگران
در کالبدی کشند خاک من و تو
یک چند به کودکی به استاد شدیم (134)
یک چند به کودکی به استاد شدیم یک چند به استادی خود شاد شدیم
پایان…
ای کاش که جای آرمیدن بودی (163)
ای کاش که جای آرمیدن بودی یا این ره دور را رسیدن بودی
کاش از…
