شاعران قدیم

یکی مرد بود از نژاد سران
هم از تخمهٔ نامور قیصران

برانوش نام و خردمند بود
زبان و روانش پر از بند بود

بدو گفت لشکر که قیصر تو باش
برین لشکر و بوم مهتر تو باش

به گفتار تو گوش دارد سپاه
بیفروز تاج و بیارای گاه

بیاراستند از برش تخت عاج
برانوش بنشست بر سرش تاج

به جای بزرگیش بنشاندند
همه رومیان آفرین خواندند

برانوش بنشست و اندیشه کرد
ز روم و ز آوردگاه نبرد

بدانست کو را ز شاه بلند
ز روم و ز آویزش آید گزند

فرستاده‌ای جست بارای و شرم
که دانش سراید به آواز نرم

دبیری بزرگ و جهاندیده‌ای
خردمند و دانا پسندیده‌ای

بیاورد و بنشاند نزدیک خویش
بگفت آن سخنهای باریک خویش

یکی نامه بنوشت پرآفرین
ز دادار بر شهریار زمین

که جاوید تاج تو پاینده باد
همه مهتران پیش تو بنده باد

تو دانی که تاراج و خون ریختن
چه با بیگنه مردم آویختن

مهان سرافراز دارند شوم
چه با شهر ایران چه با مرز روم

گر این کین ایرج به دست از نخست
منوچهر کرد آن به مردی درست

تن سلم زان کین کنون خاک شد
هم از تور روی زمین پاک شد

وگر کین داراست و اسکندری
که نو شد بر وی زمین داوری

مر او را دو دستور بد کشته بود
و دیگر کزو بخت برگشته بود

گرت کین قیصر فزاید همی
به زندان تو بند ساید همی

نباید که ویران شود بوم روم
که چون روم دیگر نبودست بوم

وگر غارت و کشتنت بود رای
همه روم گشتند بی‌دست و پای

زن و کودکانش اسیر تواند
جگر خسته از تیغ و تیر تواند

گه آمد که کمتر کنی کین و خشم
فرو خوابنی از گذشته دو چشم

فدای تو بادا همه خواسته
کزین کین همی جان شود کاسته

تو دل خوش کن و شهر چندین مسوز
نباید که روز اندر آید به روز

نباشد پسند جهان‌آفرین
که بیداد جوید جهاندار کین

درود جهاندار بر شاه باد
بلند اخترش افسر ماه باد

نویسنده بنهاد پس خامه را
چو اندر نوشت آن کیی نامه را

نهادند پس مهر قیصر بروی
فرستاده بنهاد زی شاه روی

بیامد خردمند و نامه بداد
ز قیصر به شاپور فرخ نژاد

چو آن نامور نامه برخواندند
سخنهای نغزش برافشاندند

ببخشود و دیده پر از آب کرد
بروهای جنگی پر از تاب کرد

هم‌اندر زمان نامه پاسخ نوشت
بگفت آنکجا رفته بد خوب و زشت

که مهمان به چرم خر اندر که دوخت
که بازار کین کهن برفروخت

تو گرد بخردی خیز پیش من آی
خود و فیلسوفان پاکیزه رای

چو زنهار دادم نسازمت جنگ
گشاده کنم بر تو این راه تنگ

فرستاده برگشت و پاسخ ببرد
سخنها یکایک همه برشمرد

برانوش چون پاسخ نامه دید
ز شادی دل پاک‌تن بردمید

بفرمود تا نامداران روم
برفتند صد مرد زان مرز و بوم

درم بار کردند خروار شست
هم از گوهر و جامهٔ بر نشست

ز دینار گنجی ز بهر نثار
فراز آمد از هر سوی سی هزار

همه مهتران نزد شاه آمدند
برهنه سر و بی‌کلاه آمدند

چو دینار پیشش فرو ریختند
بگسترده زر کهن بیختند

ببخشود و شاپور و بنواختشان
به خوبی بر اندازه بنشاختشان

برانوش را گفت کز شهر روم
بیامد بسی مرد بیداد و شوم

به ایران زمین آنچ بد شارستان
کنون گشت یکسر همه خارستان

عوض خواهم آن را که ویران شدست
کنام پلنگان و شیران شدست

برانوش گفتا چه باید بگوی
چو زنهار دادی مه بر تاب روی

چنین داد پاسخ گرانمایه شاه
چو خواهی که یکسر ببخشم گناه

ز دینار رومی به سالی سه بار
همی داد باید هزاران هزار

دگر آنک باشد نصیبین مرا
چو خواهی که کوته شود کین مرا

برانوش گفتا که ایران تراست
نصیبین و دشت دلیران تراست

پذیرفتم این مایه‌ور باژ و ساو
که با کین و خشمت نداریم تاو

نوشتند عهدی ز شاپور شاه
کزان پس نراند ز ایران سپاه

مگر با سزاواری و خرمی
کجا روم را زو نیاید کمی

ازان پس گسی کرد و بنواختشان
سر از نامداران برافراختشان

چو ایشان برفتند لشکر براند
جهان‌آفرین را فراوان بخواند

همی رفت شادان به اصطخر پارس
که اصطخر بد بر زمین فخر پارس

چو اندر نصیبین خبر یافتند
همه جنگ را تیز بشتافتند

که ما را نباید که شاپور شاه
نصیبین بگیرد بیارد سپاه

که دین مسیحا ندارد درست
همش کیش زردشت و زند است و است

چو آید ز ما برنگیرد سخن
نخواهیم استا و دین کهن

زبردست شد مردم زیردست
به کین مرد شهری به زین برنشست

چو آگاهی آمد به شاپور شاه
که اندر نصیبین ندادند راه

ز دین مسیحا برآشفت شاه
سپاهی فرستاد بی‌مر به راه

همی گفت پیغمبری کش جهود
کشد دین او را نشاید ستود

برفتند لشکر به کردار گرد
سواران و شیران روز نبرد

به یک هفته آنجا همی جنگ بود
دران شهر از جنگ بس تنگ بود

بکشتند زیشان فراوان سران
نهادند بر زنده بند گران

همه خواستند آن زمان زینهار
نوشتند نامه بر شهریار

ببخشیدشان نامبردار شاه
بفرمود تا بازگردد سپاه

به هر کشوری نامداری گرفت
همان بر جهان کامگاری گرفت

همی خواندندیش پیروز شاه
همی بود یک چند با تاج و گاه

کنیزک که او را رهانیده بود
بدان کامگاری رسانیده بود

دلفروزو فرخ‌پیش نام کرد
ز خوبان مر او را دلارام کرد

همان باغبان را بسی خواسته
بداد و گسی کردش آراسته

همی بود قیصر به زندان و بند
به زاری و خواری و زخم کمند

به روم اندرون هرچ بودش ز گنج
فراز آوریده ز هر سو به رنج

بیاورد و یکسر به شاپور داد
همی بود یک چند لب پر ز باد

سرانجام در بند و زندان بمرد
کلاه کیی دیگری را سپرد

به رومش فرستاد شاپور شاه
به تابوت وز مشک بر سر کلاه

چنین گفت کاینست فرجام ما
ندانم کجا باشد آرام ما

یکی را همه زفتی و ابلهیست
یکی با خردمندی و فرهیست

برین و بران روز هم بگذرد
خنگ آنک گیتی به بد نسپرد

به تخت کیان اندر آورد پای
همی بود چندی جهان کدخدای

وزان پس بر کشور خوزیان
فرستاد بسیار سود و زیان

ز بهر اسیران یکی شهر کرد
جهان را ازان بوم پر بهر کرد

کجا خرم‌آباد بد نام شهر
وزان بوم خرم کرا بود بهر

کسی را که از پیش ببرید دست
بدین مرز بودیش جای نشست

بر و بوم او یکسر او را بدی
سر سال نو خلعتی بستدی

یکی شارستان کرد دیگر به شام
که پیروز شاپور کردش به نام

به اهواز کرد آن سیم شارستان
بدو اندرون کاخ و بیمارستان

کنام اسیرانش کردند نام
اسیر اندرو یافتی خواب و کام

ز شاهیش بگذشت پنجاه سال
که اندر زمانه نبودش همال

بیامد یکی مرد گویا ز چین
که چون او مصور نبیند زمین

بدان چربه دستی رسیده به کام
یکی برمنش مرد مانی به نام

به صورتگری گفت پیغمبرم
ز دین‌آوران جهان برترم

ز چین نزد شاپور شد بار خواست
به پیغمبری شاه را یار خواست

سخن گفت مرد گشاده‌زبان
جهاندار شد زان سخن بدگمان

سرش تیز شد موبدان را بخواند
زمانی فراوان سخنها براند

کزین مرد چینی و چیره‌زبان
فتادستم از دین او در گمان

بگویید و هم زو سخن بشنوید
مگر خود به گفتار او بگروید

بگفتند کین مرد صورت پرست
نه بر مایهٔ موبدان موبه دست

زمانی سخن بشنو او را بخوان
چو بیند ورا کی گشاید زبان

بفرمود تا موبد آمدش پیش
سخن گفت با او ز اندازه بیش

فرو ماند مانی میان سخن
به گفتار موبد ز دین کهن

بدو گفت کای مرد صورت پرست
به یزدان چرا آختی خیره‌دست

کسی کو بلند آسمان آفرید
بدو در مکان و زمان آفرید

کجا نور و ظلمت بدو اندرست
ز هر گوهری گوهرش برترست

شب و روز و گردان سپهر بلند
کزویت پناهست و زویت گزند

همه کردهٔ کردگارست و بس
جزو کرد نتواند این کرده کس

به برهان صورت چرا بگروی
همی پند دین‌آوران نشنوی

همه جفت و همتا و یزدان یکیست
جز از بندگی کردنت رای نیست

گرین صورت کرده جنبان کنی
سزد گر ز جنبده برهان کنی

ندانی که برهان نیاید به کار
ندارد کسی این سخن استوار

اگر اهرمن جفت یزدان بدی
شب تیره چون روز خندان بدی

همه ساله بودی شب و روز راست
به گردش فزونی نبودی نه کاست

نگنجد جهان‌آفرین در گمان
که او برترست از زمان و مکان

سخنهای دیوانگانست و بس
بدین‌بر نباشد ترا یار کس

سخنها جزین نیز بسیار گفت
که با دانش و مردمی بود جفت

فرو ماند مانی ز گفتار اوی
بپژمرد شاداب بازار اوی

ز مانی برآشفت پس شهریار
برو تنگ شد گردش روزگار

بفرمود پس تاش برداشتند
به خواری ز درگاه بگذاشتند

چنین گفت کاین مرد صورت‌پرست
نگنجد همی در سرای نشست

چو آشوب و آرام گیتی به دوست
بباید کشیدن سراپاش پوست

همان خامش آگنده باید به کاه
بدان تا نجوید کس این پایگاه

بیاویختند از در شارستان
دگر پیش دیوار بیمارستان

جهانی برو آفرین خواندند
همی خاک بر کشته افشاندند

ز شاپور زان‌گونه شد روزگار
که در باغ با گل ندیدند خار

ز داد و ز رای و ز آهنگ اوی
ز بس کوشش و جنگ و نیرنگ اوی

  مر او را به هر بوم دشمن نماند
بدی را به گیتی نشیمن نماند

چو نومید شد او ز چرخ بلند
بشد سالیانش به هفتاد و اند

بفرمود تا پیش او شد دبیر
ابا موبد موبدان اردشیر

جوانی که کهتر برادرش بود
به داد و خرد بر سر افسرش بود

ورا نام بود اردشیر جوان
توانا و دانا به سود و زیان

پسر بد یکی خرد شاپور نام
هنوز از جهان نارسیده به کام

چنین گفت پس شاه با اردشیر
که ای گرد و چابک سوار دلیر

اگر با من از داد پیمان کنی
زبان را به پیمان گروگان کنی

که فرزند من چون به مردی رسد
به گاه دلیری و گردی رسد

سپاری بدو تخت و گنج و سپاه
تو دستور باشی ورا نیک‌خواه

من این تاج شاهی سپارم به تو
همان گنج و لشکر گذارم به تو

بپذرفت زو این سخن اردشیر
به پیش بزرگان و پیش دبیر

که چون کودک او به مردی رسد
که دیهیم و تاج کیی را سزد

سپارم همه پادشاهی ورا
نسازم جز از نیک‌خواهی ورا

چو بشنید شاپور پیش مهان
بدو داد دیهیم و مهر شهان

چنین گفت پس شاه با اردشیر
که کار جهان بر دل آسان مگیر

بدان ای برادر که بیداد شاه
پی پادشاهی ندارد نگاه

به آگندن گنج شادان بود
به زفتی سر سرفرازان بود

خنک شاه باداد و یزدان پرست
کزو شاد باشد دل زیردست

به داد و به بخشش فزونی کند
جهان را بدین رهنمونی کند

نگه دارد از دشمنان کشورش
به ابر اندر آرد سر و افسرش

به داد و به آرام گنج آگند
به بخشش ز دل رنج بپراگند

گناه از گنهکار بگذاشتن
پی مردمی را نگه داشتن

هرانکس که او این هنرها بجست
خرد باید و حزم و رای درست

بباید خرد شاه را ناگزیر
هم آموزش مرد برنا و پیر

دل پادشا چون گراید به مهر
برو کامها تازه دارد سپهر

گنهکار باشد تن زیردست
مگر مردم پاک و یزدان پرست

دل و مغز مردم دو شاه تنند
دگر آلت تن سپاه تنند

چو مغز و دل مردم آلوده گشت
به نومیدی از رای پالوده گشت

بدان تن سراسیمه گردد روان
سپه چون زید شاه بی‌پهلوان

چو روشن نباشد بپراگند
تن بی‌روان را به خاک افگند

چنین همچو شد شاه بیدادگر
جهان زو شود زود زیر و زبر

بدوبر پس از مرگ نفرین بود
همان نام او شاه بی دین بود

بدین دار چشم و بدان دار گوش
که اویست دارنده جان و هوش

هران پادشا کو جزین راه جست
ز نیکیش باید دل و دست شست

ز کشورش بپراگند زیردست
همان از درش مرد خسروپرست

نبینی که دانا چه گوید همی
دلت را ز کژی بشوید همی

که هر شاه کو را ستایش بود
همه کارش اندر فزایش بود

نکوهیده باشد جفا پیشه مرد
به گرد در آزداران مگرد

بدان ای برادر که از شهریار
بجوید خردمند هرگونه کار

یکی آنک پیروزگر باشد اوی
ز دشمن نتابد گه جنگ روی

دگر آنک لشکر بدارد به داد
بداند فزونی مرد نژاد

کسی کز در پادشاهی بود
نخواهد که مهتر سپاهی بود

چهارم که با زیردستان خویش
همان باگهر در پرستان خویش

ندارد در گنج را بسته سخت
همی بارد از شاخ بار درخت

بباید در پادشاهی سپاه
سپاهی در گنج دارد نگاه

اگر گنجت آباد داری به داد
تو از گنج شاد و سپاه از تو شاد

سلیحت در آرایش خویش دار
سزد کت شب تیره آید به کار

بس ایمن مشو بر نگهدار خویش
چو ایمن شدی راست کن کار خویش

سرانجام مرگ آیدت بی‌گمان
اگر تیره‌ای گر چراغ جهان

برادر چو بشنید چندی گریست
چو اندرز بنوشت سالی بزیست

برفت و بماند این سخن یادگار
تو اندر جهان تخم زفتی مکار

که هم یک زمان روز تو بگذرد
چنین برده رنج تو دشمن خورد

چو آدینه هر مزد بهمن بود
برین کار فرخ نشیمن بود

می لعل پیش آور ای هاشمی
ز خمی که هرگز نگیرد کمی

چو شست و سه شد سال شد گوش کر
ز بیشی چرا جویم آیین و فر

کنون داستانهای شاه اردشیر
بگویم ز گفتار من یادگیر

چو بنشست بر گاه شاه اردشیر
بیاراست آن تخت شاپور پیر

کمر بست و ایرانیان را بخواند
بر پایهٔ تخت زرین نشاند

چنین گفت کز دور چرخ بلند
نخواهم که باشد کسی را گزند

جهان گر شود رام با کام من
ببینند تیزی و آرام من

ور ایدونک با ما نسازد جهان
بسازیم ما با جهان جهان

برادر جهان ویژه ما را سپرد
ازیرا که فرزند او بود خرد

فرستم روان ورا آفرین
که از بدسگالان بشست او زمین

چو شاپور شاپور گردد بلند
شود نزد او گاه و تاج ارجمند

سپارم بدو گاه و تاج و سپاه
که پیمان چنین کرد شاپور شاه

من این تخت را پایکار وی‌ام
همان از پدر یادگار وی‌ام

شما یکسره داد یاد آورید
بکوشید و آیین و داد آورید

چنان دان که خوردیم و بر ما گذشت
چو مردی همه رنج ما باد گشت

چو ده سال گیتی همی داشت راست
بخورد و ببخشید چیزی که خواست

نجست از کسی باژ و ساو و خراج
همی رایگان داشت آن گاه و تاج

مر او را نکوکار زان خواندند
که هرکس تن‌آسان ازو ماندند

چو شاپور گشت از در تاج و گاه
مر او را سپرد آن خجسته کلاه

نگشت آن دلاور ز پیمان خویش
به مردی نگه داشت سامان خویش

چو شاپور بنشست بر جای عم
از ایران بسی شاد و بهری دژم

چنین گفت کای نامور بخردان
جهاندیده و رای‌زن موبدان

بدانید کان کس که گوید دروغ
نگیرد ازین پس بر ما فروغ

دروغ از بر ما نباشد ز رای
که از رای باشد بزرگی به جای

همان مر تن سفله را دوستدار
نیابی به باغ اندرون چون نگار

سری را کجا مغز باشد بسی
گواژه نباید زدن بر کسی

زبان را نگهدار باید بدن
نباید روان را به زهر آژدن

که بر انجمن مرد بسیار گوی
بکاهد به گفتار خود آب‌روی

اگر دانشی مرد راند سخن
تو بشنو که دانش نگردد کهن

دل مرد مطمع بود پر ز درد
به گرد طمع تا توانی مگرد

مکن دوستی با دروغ آزمای
همان نیز با مرد ناپاک‌رای

سرشت تن از چار گوهر بود
گذر زین چهارانش کمتر بود

اگر سفله‌گر مرد با شرم و راد
به آزادگی یک دل و یک نهاد

سیم کو میانه گزیند ز کار
بسند آیدش بخشش کردگار

چهارم که بپراگند بر گزاف
همی دانشی نام جوید ز لاف

دو گیتی بیابد دل مرد راد
نباشد دل سفله یک روز شاد

بدین گیتی او را بود نام زشت
بدان گیتی‌اندر نیابد بهشت

دو گیتی نیابد دل مرد لاف
که بپراگند خواسته بر گزاف

ستوده کسی کو میانه گزید
تن خویش را آفرین گسترید

شما را جهان‌آفرین یار باد
همیشه سر بخت بیدار باد

جهاندارمان باد فریادرس
که تخت بزرگی نماند به کس

بگفت این و از پیش برخاستند
ز یزدان برو آفرین خواستند

چو شد سالیان پنج بر چار ماه
بشد شاه روزی به نخچیرگاه

جهان شد پر از یوز و باران و سگ
چه پرنده و چند تازان به تگ

ستاره زدند از پی خوابگاه
چو چیزی بخورد و بیاسود شاه

سه جام می خسروانی بخورد
پراندیشه شد سر سوی خواب کرد

پراگنده گشتند لشکر همه
چو در خواب شد شهریار رمه

بخفت او و از دشت برخاست باد
که کس باد ازان سان ندارد به یاد

فروبرده چوب ستاره بکند
بزد بر سر شهریار بلند

جهانجوی شاپور جنگی بمرد
کلاه کیی دیگری را سپرد

میاز و مناز و متاز و مرنج
چه تازی به کین و چه نازی به گنج

که بهر تو اینست زین تیره‌گوی
هنر جوی و راز جهان را مجوی

که گر بازیابی به پیچی بدرد
پژوهش مکن گرد رازش مگرد

چنین است کردار این چرخ تیر
چه با مرد برنا چه با مردپیر

خردمند و شایسته بهرامشاه
همی داشت سوک پدر چندگاه

چو بنشست بر جایگاه مهی
چنین گفت بر تخت شاهنشهی

که هر شاه کز داد گنج آگند
بدانید کان گنج نپراگند

ز ما ایزد پاک خشنود باد
بداندیش را دل پر از دود باد

همه دانش اوراست ما بنده‌ایم
که کاهنده و هم فزاینده‌ایم

جهاندار یزدان بود داد و راست
که نفزود در پادشاهی نه کاست

کسی کو به بخشش توانا بود
خردمند و بیدار و دانا بود

نباید که بندد در گنج سخت
به ویژه خداوند دیهیم و تخت

وگر چند بخشی ز گنج سخن
برافشان که دانش نیاید به بن

ز نیک و بدیها به یزدان گرای
چو خواهی که نیکیت ماند به جای

اگر زو شناسی همه خوب و زشت
بیابی به پاداش خرم بهشت

وگر برگزینی ز گیتی هوا
بمانی به چنگ هوا بی‌نوا

چو داردت یزدان بدو دست یاز
بدان تا نمانی به گرم و گداز

چنین است امیدم به یزدان پاک
که چون سر بیارم بدین تیره‌خاک

جهاندار پیروز دارد مرا
همان گیتی افروز دارد مرا

گر اندر جهان داد بپراگنم
ازان به که بیداد گنج آگنم

که ایدر بماند همه رنج ما
به دشمن رسد بی‌گمان گنج ما

که تخت بزرگی نماند به کس
جهاندار باشد ترا یار بس

بد و نیک ماند ز ما یادگار
تو تخم بدی تا توانی مکار

چو شد سال آن پادشا بر دو هفت
به پالیز آن سرو یازان بخفت

به یک چندگه دیر بیمار بود
دل کهتران پر ز تیمار بود

نبودش پسر پنج دخترش بود
یکی کهتر از وی برادرش بود

بدو داد ناگاه گنج و سپاه
همان مهر شاهی و تخت و کلاه

جهاندار برنا ز گیتی برفت
برو سالیان برگذشته دو هفت

ایا شست و سه ساله مرد کهن
تو از باد تا چند رانی سخن

همان روز تو ناگهان بگذرد
در توبه بگزین و راه خرد

جهاندار زین پیر خشنود باد
خرد مایه باد و سخن سود باد

اگر در سخن موی کافد همی
به تاریکی اندر ببافد همی

گر او این سخن‌ها که اندرگرفت
به پیری سرآرد نباشد شگفت

به نام شهنشاه شمشیرزن
به بالا سرش برتر از انجمن

زمانه به کام شهنشاه باد
سر تخت او افسر ماه باد

کزویست کام و بدویست نام
ورا باد تاج کیی شادکام

بزرگی و دانش ورا راه باد
وزو دست بدخواه کوتاه باد

چو شد پادشا بر جهان یزدگرد
سپه را ز دشت اندرآورد گرد

کلاه برادر به سر بر نهاد
همی بود ازان مرگ ناشاد شاد

چنین گفت با نامداران شهر
که هرکس که از داد یابند بهر

نخست از نیایش به یزدان کنید
دل از داد ما شاد و خندان کنید

بدان را نمانم که دارند هوش
وگر دست یازند بد را بکوش

کسی کو بجوید ز ما راستی
بیارامد از کژی و کاستی

به هرجای جاه وی افزون کنیم
ز دل کینه و آز بیرون کنیم

سگالش نگوییم جز با ردان
خردمند و بیداردل موبدان

کسی را کجا پر ز آهو بود
روانش ز بیشی به نیرو بود

به بیچارگان بر ستم سازد اوی
گر از چیز درویش بفرازد اوی

بکوشیم و نیروش بیرون کنیم
به درویش ما نازش افزون کنیم

کسی کو بپرهیزد از خشم ما
همی بگذرد تیز بر چشم ما

همی بستر از خاک جوید تنش
همان خنجر هندوی گردنش

به فرمان ما چشم روشن کنید
خرد را به تن بر چو جوشن کنید

تن هرکسی گشت لرزان چو بید
که گوپال و شمشیرشان بد امید

چو شد بر جهان پادشاهیش راست
بزرگی فزون کرد و مهرش بکاست

خردمند نزدیک او خوار گشت
همه رسم شاهیش بیکار گشت

کنارنگ با پهلوان و ردان
همان دانشی پرخرد موبدان

یکی گشت با باد نزدیک اوی
جفا پیشه شد جان تاریک اوی

سترده شد از جان او مهر و داد
به هیچ آرزو نیز پاسخ نداد

کسی را نبد نزد او پایگاه
به ژرفی مکافات کردی گناه

هرانکس که دستور بد بر درش
فزایندهٔ اختر و افسرش

همه عهد کردند با یکدگر
که هرگز نگویند زان بوم و بر

همه یکسر از بیم پیچان شدند
ز هول شهنشاه بیجان شدند

فرستادگان آمدندی ز راه
همان زیردستان فریادخواه

چو دستور زان آگهی یافتی
بدان کارها تیز بشتافتی

به گفتار گرم و به آواز نرم
فرستاده را راه دادی به شرم

بگفتی که شاه از در کار نیست
شما را بدو راه دیدار نیست

نمودم بدو هرچ درخواستی
به فرمانش پیدا شد آن راستی

ز شاهیش بگذشت چون هفت سال
همه موبدان زو به رنج و وبال

سر سال هشتم مه فروَدین
که پیدا کند در جهان هور دین

یکی کودک آمدش هرمزد روز
به نیک اختر و فال گیتی فروز

هم‌آنگه پدر کرد بهرام نام
ازان کودک خرد شد شادکام

به در بر ستاره‌شمر هرک بود
که شایست گفتار ایشان شنود

یکی مایه‌ور بود با فر و هوش
سر هندوان بود نامش سروش

یکی پارسی بود هشیار نام
که بر چرخ کردی به دانش لگام

بفرمود تا پیش شاه آمدند
هشیوار و جوینده راه آمدند

به صلاب کردند ز اختر نگاه
هم از زیچ رومی بجستند راه

از اختر چنان دید خرم نهان
که او شهریاری بود در جهان

ابر هفت کشور بود پادشا
گو شاددل باشد و پارسا

برفتند پویان بر شهریار
همان زیچ و صلابها بر کنار

بگفتند با تاجور یزدگرد
که دانش ز هرگونه کردیم گرد

چنان آمد اندر شمار سپهر
که دارد بدین کودک خرد مهر

مر او را بود هفت کشور زمین
گرانمایه شاهی بود بافرین

ز گفتارشان شاد شد شهریار
ببخشیدشان گوهر شاهوار

چو ایشان برفتند زان بارگاه
رد و موبد و پاک دستور شاه

نشستند و جستند هرگونه رای
که تا چارهٔ آن چه آید به جای

گرین کودک خرد خوی پدر
نگیرد شو خسروی دادگر

گر ایدونک خوی پدر دارد اوی
همه بوم زیر و زبر دارد اوی

نه موبد بود شاد و نه پهلوان
نه او در جهان شاد روشن‌روان

همه موبدان نزد شاه آمدند
گشاده‌دل و نیک‌خواه آمدند

بگفتند کاین کودک برمنش
ز بیغاره دورست و ز سرزنش

جهان سربسر زیر فرمان اوست
به هر کشوری باژ و پیمان اوست

نگه کن به جایی که دانش بود
ز داننده کشور به رامش بود

ز پرمایگان دایگانی گزین
که باشد ز کشور برو آفرین

هنر گیرد این شاه خرم نهان
ز فرمان او شاد گردد جهان

چو بشنید زان موبدان یزدگرد
ز کشور فرستادگان کرد گرد

هم‌انگه فرستاد کسها به روم
به هند و به چین و به آباد بوم

همان نامداری سوی تازیان
بشد تا ببیند به سود و زیان

به هر سو همی رفت خواننده‌ای
که بهرام را پروراننده‌ای

بجوید سخنگوی و دانش‌پذیر
سخن‌دان و هر دانشی یادگیر

بیامد ز هر کشوری موبدی
جهاندیده و نیک‌پی بخردی

چو یکسر بدان بارگاه آمدند
پژوهنده نزدیک شاه آمدند

بپرسید بسیار و بنواختشان
به هر برزنی جایگه ساختشان

برفتند نعمان و منذر به شب
بسی نامداران گرد از عرب

بزرگان چو در پارس گرد آمدند
بر تاجور یزدگرد آمدند

همی گفت هرکس که ما بنده‌ایم
سخن بشنویم و سراینده‌ایم

که باید چنین روزگار از مهان
که بایسته فرزند شاه جهان

به بر گیرد و دانش آموزدش
دل از تیرگیها بیفروزدش

ز رومی و هندی و از پارسی
نجومی و گر مردم هندسی

همه فیلسوفان بسیاردان
سخن‌گوی وز مردم کاردان

بگفتند هریک به آواز نرم
که ای شاه باداد و با رای و شرم

همه سربسر خاک پای توایم
به دانش همه رهنمای توایم

نگر تا پسندت که آید همی
وگر سودمندت که آید همی

چنین گفت منذر که ما بنده‌ایم
خود اندر جهان شاه را زنده‌ایم

هنرهای ما شاه داند همه
که او چون شبانست و ما چون رمه

سواریم و گردیم و اسپ افگنیم
کسی را که دانا بود بشکنیم

ستاره‌شمر نیست چون ما کسی
که از هندسه بهره دارد بسی

پر از مهر شاهست ما را روان
به زیر اندرون تازی اسپان دمان

همه پیش فرزند تو بنده‌ایم
بزرگی وی را ستاینده‌ایم

چو بشنید زو این سخن یزدگرد
روان و خرد را برآورد گرد

نگه کرد از آغاز فرجام را
بدو داد پرمایه بهرام را

بفرمود تا خلعتش ساختند
سرش را به گردون برافراختند

تنش را به خلعت بیاراستند
ز در اسپ شاه یمن خواستند

ز ایوان شاه جهان تا به دشت
همی اشتر و اسپ و هودج گذشت

پرستنده و دایهٔ بی‌شمار
ز بازارگه تا در شهریار

به بازار گه بسته آیین به راه
ز دروازه تا پیش درگاه شاه

جو منذر بیامد به شهر یمن
پذیره شدندش همه مرد و زن

چو آمد به آرامگاه از نخست
فراوان زنان نژادی بجست

ز دهقان و تازی و پرمایگان
توانگر گزیده گران سایگان

ازین مهتران چار زن برگزید
که آید هنر بر نژادش پدید

دو تازی دو دهقان ز تخم کیان
ببستند مرا دایگی را میان

همی داشتندش چنین چار سال
چو شد سیرشیر و بیاگند یال

به دشواری از شیر کردند باز
همی داشتندش به بر بر به ناز

چو شد هفت ساله به منذر چه گفت
که آن رای با مهتری بود جفت

چنین گفت کای مهتر سرفراز
ز من کودک شیرخواره مساز

به داننده فرهنگیانم سپار
چو کارست بیکار خوارم مدار

بدو گفت منذر که ای سرفراز
به فرهنگ نوزت نیامد نیاز

چو هنگام فرهنگ باشد ترا
به دانایی آهنگ باشد ترا

به ایوان نمانم که بازی کنی
به بازی همی سرفرازی کنی

چنین پاسخ آورد بهرام باز
که از من تو بی‌کار خوردی مساز

مرا هست دانش اگر سال نیست
بسان گوانم بر و یال نیست

ترا سال هست و خرد کمترست
نهاد من از رای تو دیگرست

ندانی که هرکس که هنگام جست
ز کار آن گزیند که باید نخست

تو گر باز هنگام جویی همی
دل از نیکویها بشویی همی

همه کار بی‌گاه و بی‌بر بود
بهین از تن زندگان سر بود

هران چیز کان در خور پادشاست
بیاموزیم تا بدانم سزاست

سر راستی دانش ایزدیست
خنک آنک بادانش و بخردیست

نگه کرد منذر بدو خیره ماند
به زیر لبان نام یزدان بخواند

فرستاد هم در زمان رهنمون
سوی شورستان سرکشی بر هیون

سه موبد نگه کرد فرهنگ جوی
که در شورستان بودشان آب‌روی

یکی تا دبیری بیاموزدش
دل از تیرگیها بیفروزدش

دگر آنک دانستن باز و یوز
بیاموزدش کان بود دلفروز

ودیگر که چوگان و تیر و کمان
همان گردش رزم با بدگمان

چپ و راست پیچان عنان داشتن
به آوردگه باره برگاشتن

چنین موبدان پیش منذر شدند
ز هر دانشی داستانها زدند

تن شاه زاده بدیشان سپرد
فزاینده خود دانشی بود و گرد

چنان گشت بهرام خسرونژاد
که اندر هنر داد مردی بداد

هنر هرچ بگذشت بر گوش اوی
به فرهنگ یازان شدی هوش اوی

چو شد سال آن نامور بر سه شش
دلاور گوی گشت خورشیدفش

به موبد نبودش به چیزی نیاز
به فرهنگ جویان و آن یوز و باز

به آوردگه بر عنان تافتن
برافگندن اسپ و هم تاختن

به منذر چنین گفت کای پاک‌رای
گسی کن هنرمند را باز جای

ازان هر یکی را بسی هدیه داد
ز درگاه منذر برفتند شاد

وزان پس به منذر چنین گفت شاه
که اسپان این نیزه‌داران بخواه

بگو تا بپیچند پیشم عنان
به چشم اندر آرند نوک سنان

بهایی کنند آنچ آید خوشم
درم پیش خواهم بریشان کشم

چنین پاسخ آورد منذر بدوی
که ای پر هنر خسرو نامجوی

گله‌دار اسپان من پیش تست
خداوند او هم به تن خویش تست

گر از تازیان اسپ خواهی خرید
مرا رنج و سختی چه باید کشید

بدو گفت بهرام کای نیک‌نام
به نیکیت بادا همه ساله کام

من اسپ آن گزینم که اندر نشیب
بتازم نه بینم عنان از رکیب

چو با تگ چنان پایدارش کنم
به نوروز با باد یارش کنم

وگر آزموده نباشد ستور
نشاید به تندی برو کرد زور

به نعمان بفرمود منذر که رو
فسیله گزین از گله‌دار نو

همه دشت پیش سواران بگرد
نگر تا کجا یابی اسپ نبرد

بشد تیز نعمان صد اسپ آورید
ز اسپان جنگی بسی برگزید

چو بهرام دید آن بیامد به دشت
چپ و راست پیچید و چندی بگشت

هر اسپی که با باد همبر بدی
همه زیر بهرام بی‌پر شدی

برین‌گونه تا برگزید اشقری
یکی بادپایی گشاده‌بری

هم از داغ دیگر کمیتی به رنگ
تو گفتی ز دریا برآمد نهنگ

همی آتش افروخت از نعل اوی
همی خون چکید از بر لعل اوی

بها داد منذر چو بود ارزشان
که در بیشهٔ کوفه بد مرزشان

بپذرفت بهرام زو آن دو اسپ
فروزنده بر سان آذر گشسپ

همی داشتش چون یکی تازه سیب
که از باد ناید بروبر نهیب

به منذر چنین گفت روزی جوان
که ای مرد باهنگ و روشن‌روان

چنین بی‌بهانه همی داریم
زمانی به تیمار نگذاریم

همی هرک بینی تو اندر جهان
دلی نیست اندر جهان بی‌نهان

ز اندوه باشد رخ مرد زرد
به رامش فزاید تن زادمرد

برین‌بر یکی خوبی افزای پس
که باشد ز هر درد فریادرس

اگر تاجدارست اگر پهلوان
به زن گیرد آرام مرد جوان

همان زو بود دین یزدان به پای
جوان را به نیکی بود رهنمای

کنیزک بفرمای تا پنج و شش
بیارند با زیب و خورشیدفش

مگر زان یکی دو گزین آیدم
هم اندیشهٔ آفرین آیدم

مگر نیز فرزند بینم یکی
که آرام دل باشدم اندکی

جهاندار خشنود باشد ز من
ستوده بمانم به هر انجمن

چو بشنید منذر ز خسرو سخن
برو آفرین کرد مرد کهن

بفرمود تا سعد گوینده تفت
سوی کلبهٔ مرد نخاس رفت

بیاورد رومی کنیزک چهل
همه از در کام و آرام دل

دو بگزید بهرام زان گلرخان
که در پوستشان عاج بود استخوان

به بالا به کردار سرو سهی
همه کام و زیبایی و فرهی

ازان دو ستاره یکی چنگ‌زن
دگر لاله رخ چون سهیل یمن

به بالا چون سرو و به گیسو کمند
بها داد منذر چو آمد پسند

بخندید بهرام و کرد آفرین
رخش گشت همچون بدخشان نگین