از بهر تو گر جان بدهم خوش میرم (1123)
-
اندازه متن
+
از بهر تو گر جان بدهم خوش میرم
وز بندهٔ بندهٔ توام خوش میرم
دیوانهٔ آن دو زلف چون زنجیرم
مدهوش دو چشم جادوی کشمیرم
هنگام اجل چو جان بپردازد تن (1525)
هنگام اجل چو جان بپردازد تن مانند قبای کهنه اندازد تن
تن را که ز خاکست…
دوش آمد پیل ما را باز هندستان به یاد (735)
دوش آمد پیل ما را باز هندستان به یاد پرده شب میدرید او از جنون تا بامداد
