ای توبهام شکسته از تو کجا گریزم (1698)
-
اندازه متن
+
ای توبهام شکسته از تو کجا گریزم
ای در دلم نشسته از تو کجا گریزم
ای نور هر دو دیده بیتو چگونه بینم
وی گردنم ببسته از تو کجا گریزم
ای شش جهت ز نورت چون آینهست شش رو
وی روی تو خجسته از تو کجا گریزم
دل بود از تو خسته جان بود از تو رسته
جان نیز گشت خسته از تو کجا گریزم
گر بندم این بصر را ور بسکلم نظر را
از دل نهای گسسته از تو کجا گریزم
شاه روزی جانب دیوان شتافت (173-5)
بخش ۱۷۳ - دادن شاه گوهر را میان دیوان و مجمع به دست وزیر کی این چند ارزد و مبالغه…
یکبار بمُردَم و مرا کس نَگِریست (455)
یکبار بمُردَم و مرا کس نَگِریست گر بار دگر زنده شوم دانم زیست
ای کرده تو…
