ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده (2392)
-
اندازه متن
+
ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده
دل رفته ما پی دل چون بیدلان دویده
دزدیده دل ز حسنت از عشق جامه واری
تا شحنه فراقت دستان دل بریده
از بس شکر که جانم از مصر عشق خورده
نی را ز ناله من در جان شکر دمیده
در سایههای عشقت ای خوش همای عرشی
هر لحظه باز جانها تا عرش برپریده
ای شاد مرغزاری کان جاست ورد و نسرین
از آب عشق رسته وین آهوان چریده
دیده ندیده خود را و اکنون ز آینه تو
هر دیده خویشتن را در آینه بدیده
سرنای دولت تو ای شمس حق تبریز
گوش رباب جانی برتافته شنیده
جان باز که وصل او به دستان ندهند (619)
جان باز که وصل او به دستان ندهند شیر از قدح شرع به مستان ندهند
آنجا…
ای جان جهان جان و جهان بندهٔ تو (1542)
ای جان جهان جان و جهان بندهٔ تو شیرین شده عالم ز شکر خندهٔ تو
صد…
