برنشین ای عزم و منشین ای امید (825)
-
اندازه متن
+
برنشین ای عزم و منشین ای امید
کز رسولانش پیاپی شد نوید
دود و بویی میرسد از عرش غیب
ای نهانان سوی بوی آن پرید
هر چه غفلت کور و پنهان میکند
دود بویش میکند آن را سپید
ما ز گردون سوی مادون آمدیم
باز ما را سوی گردون برکشید
همچو مریم سوی خرمابن رویم
زانک خرمایی ندارد شاخ بید
بس کن و از حرف در معنی گریز
چند معنی را ز حرفی میمزید
این مزیدن طفل بیدندان کند
گر شما مردید نان را خود گزید
شبی که دررسد از عشق پیک بیداری (3086)
شبی که دررسد از عشق پیک بیداری بگیرد از سر عشاق خواب بیزاری
ستاره سجده کند…
گر زان که نهای طالب جوینده شوی با ما (74)
گر زان که نهای طالب جوینده شوی با ما ور زان که نهای مطرب گوینده شوی با ما
…
