ز اول که مرا عشق نگارم بربود (724)
-
اندازه متن
+
ز اول که مرا عشق نگارم بربود
همسایهٔ من ز نالهٔ من نغنود
اکنون کم شد ناله عشقم بفزود
آتش چو هوا گرفت کم گردد دود
ای سرو و گل بستان بنگر به تهی دستان (1865)
ای سرو و گل بستان بنگر به تهی دستان نانی ده و صد بستانهاده چه به درویشان
مکن ای دوست ز جور این دلم آواره مکن (1999)
مکن ای دوست ز جور این دلم آواره مکن جان پی پاره بگیر و جگرم پاره مکن
