سپیده دم بدمید و سپیده میساید (953)
-
اندازه متن
+
سپیده دم بدمید و سپیده میساید
که ویس روز رخ خویش را بیاراید
غلام روز دلم کو به جای صد سالست
سپیده چهره دل را به کار میناید
سپیدی رخ این دل سپیدها بخشد
که طاس چرخ حواشیش را نپیماید
سپیده را چو فروشست شب به آب سیاه
رخ عجوزه دنیا ببین چه را شاید
بده عجوزه زراق را هزار طلاق
دم عجوزه جوانیت را بفرساید
بران تو دیو ز خود پیش از آنک دیو شوی
وگر نه من خمشم عن قریب بنماید
جهد فرعونی چو بی توفیق بود (26-3)
بخش ۲۶ - قصهٔ خواب دیدن فرعون آمدن موسی را علیه السلام و تدارک اندیشیدن
پذیرفت این دل ز عشقت خرابی (3117)
پذیرفت این دل ز عشقت خرابی درآ در خرابی چو تو آفتابی
چه گویی دلم را…
