شب رفت و دلت نگشت سیر، ای ایچی (1897)
-
اندازه متن
+
شب رفت و دلت نگشت سیر، ای ایچی
دست تو اگر نگیرد آن مه هیچی
خفتند حریفان همه چارهات اینست
کاندر می لعل و در سر خود پیچی
در تابش خورشیدش رقصم به چه میباید (621)
در تابش خورشیدش رقصم به چه میباید تا ذره چو رقص آید از منش به یاد آید
سودای ترا بهانهای بس باشد (734)
سودای ترا بهانهای بس باشد مستان ترا ترانهای بس باشد
در کشتن ما چه میزنی تیغ…
