هنگام صبوح آمد ای مرغ سحرخوانش (1232)
-
اندازه متن
+
هنگام صبوح آمد ای مرغ سحرخوانش
با زهره درآ گویان در حلقه مستانش
هر جان که بود محرم بیدار کنش آن دم
وان کو نبود محرم تا حشر بخسبانش
میگو سخنش بسته در گوش دل آهسته
تا کفر به پیش آرد صد گوهر ایمانش
یک برق ز عشق شه بر چرخ زند ناگه
آتش فتد اندر مه برهم زند ارکانش
آن جا که عنایتها بخشید ولایتها
آن جا چه زند کوشش آن جا چه بود دانش
آن جا که نظر باشد هر کار چو زر باشد
بیدست برد چوگان هر گوی ز میدانش
شمس الحق تبریزی کو هر دل بیدل را
میآرد و میآرد تا حضرت سلطانش
به میان دل خیال مه دلگشا درآمد (774)
به میان دل خیال مه دلگشا درآمد چو نه راه بود و نی در عجب از کجا درآمد
…
برو برو که به بز لایق است بزغاله (2416)
برو برو که به بز لایق است بزغاله برو که هست ز گاوان حیات گوساله
برو…
