کسی کز غمزهای صد عقل بندد (673)
-
اندازه متن
+
کسی کز غمزهای صد عقل بندد
گر او بر ما نخندد پس که خندد
اگر تسخر کند بر چرخ و خورشید
بود انصاف و انصاف آن پسندد
دلا میجوش همچون موج دریا
که گر دریا بیارامد بگندد
چو خورشیدی و از خود پاک گشتی
ز تو چنگ اجل جز غم نرندد
شکرشیرینی گفتن رها کن
ولیکن کان قندی چون نقندد
تا این فلکِ آینهگون بر کار است (258)
تا این فلکِ آینهگون بر کار است اندر پی عشق ، موجِ خون در کار است
ای جان و دل از عشق تو در بزم تو پا کوفته (2282)
ای جان و دل از عشق تو در بزم تو پا کوفته سرها بریده بیعدد در رزم تو…
