گفت درزی ای طواشی بر گذر (57-6)
-
اندازه متن
+
بخش ۵۷ – گفتن درزی ترک را هی خاموش کی اگر مضاحک دگر گویم قبات تنگ آید
گفت درزی ای طواشی بر گذر
وای بر تو گر کنم لاغی دگر
پس قبایت تنگ آید باز پس
این کند با خویشتن خود هیچ کس
خندهٔ چه رمزی ار دانستیی
تو به جای خنده خون بگرستیی
بیا ای جان نو داده جهان را (100)
بیا ای جان نو داده جهان را ببر از کار عقل کاردان را
چو تیرم تا…
من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش است (417)
من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش است جفت غم آن کسم که تنهاش خوش است
