بر سر ملک مباد آن ملک فرمانده (19-8)
-
اندازه متن
+
دو کس دشمن ملک و دینند: پادشاه بی حلم و زاهد بی علم
بر سر ملک مباد آن ملک فرمانده
که خدا را نبود بندهٔ فرمانبردار
عَلیالصَّباح به رویِ تو هر که برخیزد (13-5)
طوطیی با زاغ در قفس کردند و از قُبحِ مشاهدهٔ او مُجاهده میبرد و میگفت: این چه طَلعتِ…
سَرَیٰ طَیْفُ مَنْ یَجْلُو بِطَلْعَتِهِ الدُّجیٰ (6-5)
شبی یاد دارم که یاری عزیز از در در آمد؛ چنان بیخود از جای برجستم که چراغم به آستین کشته…
