بر سر ملک مباد آن ملک فرمانده (19-8)
-
اندازه متن
+
دو کس دشمن ملک و دینند: پادشاه بی حلم و زاهد بی علم
بر سر ملک مباد آن ملک فرمانده
که خدا را نبود بندهٔ فرمانبردار
تا توانم دلت به دست آرم (2-6)
پیرمردی حکایت کند که دختری خواسته بود و حجره به گل آراسته و به خلوت با او نشسته و دیده…
دشمن چو از همه حیلتی فرو مانَد (23-8)
دشمن چو از همه حیلتی فرو مانَد، سلسلهٔ دوستی بجنبانَد، پس آنگه به دوستی کارهایی کند که هیچ دشمن نتواند.
