دریغا گردن طاعت نهادن (7-6)
-
اندازه متن
+
توانگری بخیل را پسری رنجور بود. نیکخواهان گفتندش: مصلحت آن است که ختم قرآنی کنی از بهر وی یا بذل قربانی. لختی به اندیشه فرو رفت و گفت: مصحف مهجور اولیتر است که گله دور.
صاحبدلی بشنید و گفت: ختمش به علت آن اختیار آمد که قرآن بر سر زبان است و زر در میان جان
دریغا گردن طاعت نهادن
گرش همراه بودی دست دادن
به دیناری چو خر در گل بمانند
ور الحمدی بخواهی صد بخوانند
حذر کن زآنچه دشمن گوید آن کن (17-8)
نصیحت از دشمن پذیرفتن خطاست ولیکن شنیدن رواست تا به خلاف آن کار کنی که آن عین صواب است
خدا را در فراخی خوان و در عیش و تن آسانی (78)
خدا را در فراخی خوان و در عیش و تن آسانی نه چون کارت به جان آید خدا…
