دریغا گردن طاعت نهادن (7-6)
-
اندازه متن
+
توانگری بخیل را پسری رنجور بود. نیکخواهان گفتندش: مصلحت آن است که ختم قرآنی کنی از بهر وی یا بذل قربانی. لختی به اندیشه فرو رفت و گفت: مصحف مهجور اولیتر است که گله دور.
صاحبدلی بشنید و گفت: ختمش به علت آن اختیار آمد که قرآن بر سر زبان است و زر در میان جان
دریغا گردن طاعت نهادن
گرش همراه بودی دست دادن
به دیناری چو خر در گل بمانند
ور الحمدی بخواهی صد بخوانند
معلوم شد که خسرو عادل دام دولته قابل تربیت است (5)
در تربیت یکی از ملوک گوید
معلوم شد که خسرو عادل دام دولته قابل تربیت است و مستعد نصیحت. بدان…
هر سو دَوَد آن کَش ز برِ خویش براند (15-2)
پادشاهی پارسایی را دید. گفت: هیچت از ما یاد آید؟ گفت: بلی! وقتی که خدا را فراموش میکنم
پیشنمایش
