پایِ مسکینْ پیاده چند رود؟ (12-2)
-
اندازه متن
+
شبی در بیابانِ مکّه از بیخوابی پایِ رفتنم نماند؛ سر بنهادم و شتربان را گفتم: دست از من بدار
پایِ مسکینْ پیاده چند رود؟
کز تحمّل ستوه شد بُختی
تا شود جسمِ فربهی لاغر
لاغری مرده باشد از سختی
گفت: ای برادر! حرم در پیش است و حرامیّ در پس؛ اگر رفتی بُردی، وگر خفتی، مُردی
خوش است زیرِ مُغیلان به راه بادیه خُفت
شبِ رَحیل ولی ترکِ جان بباید گفت
دروغی که حالی دلت خوش کند (20)
دروغی که حالی دلت خوش کند به از راستی کت مشوش کند
اول نصیحت نزدیکان و پس آنگاه ملامت دوران (3)
رسالهٔ نصیحة الملوک [۷۶-۱۵۱]
۷۶. اول نصیحت نزدیکان و پس آنگاه ملامت دوران. از نفس تو به تو نزدیکتر کسی…
