یارِ دیرینه، مرا، گو، به زبان توبه مده (8-5)
-
اندازه متن
+
یاد دارم در ایّامِ پیشین که من و دوستی، چون دو باداممغز در پوستی صحبت داشتیم. ناگاه اتّفاقِ مَغِیْب افتاد.
پس از مدتی که باز آمد، عتاب آغاز کرد که: در این مدّت قاصدی نفرستادی.
گفتم: دریغ آمدم که دیدهٔ قاصد به جمال تو روشن گردد و من محروم
یارِ دیرینه، مرا، گو، به زبان توبه مده
که مرا توبه به شمشیر نخواهد بودن
رشکم آید که کسی سیر نگه در تو کند
باز گویم: نه که کس سیر نخواهد بودن
این حکایت شنو که در بغداد (41-2)
این حکایت شنو که در بغداد
رایت و پرده را خلاف افتاد
در گرگ نگه مکن که بزغاله برد (26)
در گرگ نگه مکن که بزغاله برد یک روز ببینی که پلنگش بدرد
