چون دم زدی از مهر رخ یار ای دل
ترتیب دم و قدم نگهدار ای دل

خود را به قدم ز غیر او خالی کن
تا دم نزنی بی دم دلدار ای دل

حاشا که کند دل به دگر جا منزل
دور از دل من که گردد از عشق خجل

چشمم چو شکفت غیر آب تو نخورد
هم سرمهٔ دیده‌ای و هم قوت دل

الخمر و من‌الزق ینادیک تعال
واقطع لوصالنا جمیع‌الاشغال

فربا و صفاء و سبقنا الحوال
کی نعتق بالنجدة روح‌العمال

در خاموشی چرا شوی کند و ملول
خو کن به خموشی که اصولست اصول

خود کو خموشی آنکه خمش میخوانی
صد بانک و غریو است و پیامست و رسول

در عشق نوا جزو زند آنگه کل
در باغ نخست غوره است آنگه مل

اینست دلا قاعده در فصل بهار
در بانگ شود گربه و آنگه بلبل

عشقی به کمال و دلربائی به جمال
دل بر سخنو زبان ز گفتن شده لال

زین نادره‌تر کجا بود هرگز حال
من تشنه و پیش من روان آب زلال

عشقی دارم پاکتر از آب زلال
این باختن عشق مرا هست حلال

عشق دگران بگردد از حال به حال
عشق من و معشوق مرا نیست زوال

عمری به هوس در تک و تاز آمد دل
تا محرم جان دلنواز آمد دل

در آخر کار رفت و جان پاک بسوخت
انصاف بده که پاکباز آمد دل

عندی جمل و من اشتیاق و فضول
لا یمکن شرحها به کتب و رسول

بل انتظر الزمان و الحال یحول
ان یجمع بیننا فتصغی و اقول

مردا منشین جز که به پهلوی رجال
خوش باشد آینه به پهلوی صقال

یارب چه طرب دارد جان پهلوی جان
آن سنگ بود فتاده پهلوی سفال