ای ماه لطیف جانفزا خرمن من
وی ماه فرو کرده سر از روزن من

ای گلشن جان و دیدهٔ روشن من
کی بینمت آویخته بر گردن من

ای مجمع دل راه پراکنده مزن
زان زخمه پریشان چو دل بنده مزن

ای دل لب خود را که زند لاف بقا
جز بر لب آن ساغر پاینده مزن

ای مفخر و سلطان همه دلداران
جالینوسی برای این بیماران

روز باران بگلشنت جمع شویم
شیرین باشند روز باران یاران

ای نالهٔ عشق تو رباب دل من
ای ناله شده همه جواب دل من

آن دولت معمور که می‌پرسیدی
یا بی‌تو و لیک در خراب دل من

ای نالهٔ عشق تو رباب دل من
ای ناله شده همه جواب دل من

آن دولت معمور که می‌پرسیدی
یا بی‌تو و لیک در خراب دل من

این بنده مراعات نداند کردن
زیرا که به گل رفته فرو تا گردن

این مستی ما چو مستی مستان نیست
پیداست حد مستی افیون خوردن

این دیدهٔ من کز نگرد دور از من
ای صحت صد دیدهٔ رنجور از من

گر کژ نگرم پس به که کژ راست شود
ور شب باشم چون طلبی نور از من

ای یار به انکار سوی ما نگران
زیرا که نخورده‌ای از آن رطل گران

از شادی من بهشت گردیده جهان
غم مسخرهٔ منست و میر دگران

ای یار بیا و بر دلم بر میزان
وی زهره بیا و از رخم زر میزان

آنان که میان ما جدائی جستند
دیوار بد و نمای و گو سر میزن

ای یک قدح از درد تو دریای جهان
گم کرده جهان از تو سر و پای جهان

خواهد که جهان ز عشق تو پرگیرد
ای غیرت تو ببسته پرهای جهان