ای چون علم بلند در صحرائی
وی چون شکر شگرف در حلوائی

زان میترسم که بدرگ و بدرائی
در مغز تو افکند دگر سودائی

ای چون علم سپید در صحرائی
ای رحمت در رسیده از بالائی

من در هوس تو میپزم حلوائی
حلوا بنگر به صورت سودائی

ای خواجه چرا بی‌پر و بالم کردی
بر بوی ثواب در وبالم کردی

از توبرهٔ تو جو ندزدیدم من
از بهر چه جرم در جوالم کردی

ای خواجه ز هر خیال پر باد شوی
وز هیچ ترش گردی و دلشاد شودی

دیدم که در آتشی و بگذاشتمت
تا پخته و تا زیرک و استاد شوی

ای خواجه گنه مکن که بدنام شوی
گر خاص توی گنه کنی عام شوی

بر رهگذرت دام نهاده است ابلیس
بدکار مباش زانکه در دام شوی

ای داده مرا به خواب در بیداری
آسان شده در دلم همه دشواری

از ظلمت جهل و کفر رستم باری
چون دانستم که عالم‌الاسراری

ای داده مرا چو عشق خود بیداری
وین شمع میان این جهان تاری

من چنگم و تو زخمه فرو نگذاری
وانگه گوئی بس است تا کی زاری

ای دام هزار فتنه و طراری
یارب تو چه فتنه‌ها که در سر داری

ای آب حیات اگر جهان سنگ شود
والله که چون آسیاش در چرخ آری

ای در دل من نشسته بگشاده دری
جز تو دگری نجویم و کو دگری

با هرکه ز دل داد زدم دفعی گفت
تو دفع مده که نیست از تو گذری

ای در دل هر کسی ز مهرت تابی
وی از تو تضرعی بهر محرابی

جاوید شبی باید و خوش مهتابی
تا با تو غمی بگویم از هر بابی