گفتی که: بیا که باغ خندید و بهار
شمعست و شراب و شاهدان چو نگار

آنجا که تو نیستی از اینهام چه سود؟
و آنجا که تو هستی خود از اینها بچه کار؟

گوش ما را بی‌دم اسرار مدار
چشم ما را بی‌رخ دلدار مدار

بزم ما را بی‌می خمار مدار
ما را نفسی بیخودت ای یار مدار

ای بسته حجاب، پردها را بردار
تا کس نرود دگر به صید مردار

رحم آر که مسیریان را از جوع
آب گرمی شدست یلغون بازار

مائیم چو حال عاشقان زیر و زبر
وز دلبر ما هر دو جهان زیر و زبر

از زیر و زبر منزه آمد شه ما
وانکس که از او جست نشان زیر و زبر

مجموع تن و قالب خود را بنگر
جوقی مستند و خفته بر همدیگر

مونس خواهی صلای بیداری زن
بر خفته منه پای و ازو در مگذر

مجنون و پریشان توام دستم گیر
سرگشته و حیران توام دستم گیر

هر بیسر و پای دستگیری دارد
من بیسر و بی‌پای توام دستم گیر

من دم نزنم از این جهان دمگیر
من در طربم همه جهان ماتم گیر

بیدق ببری ز ما ولی شه نبری
ما و رخ شه هزار بیدق کم گیر

من رنگ خزان دارم و تو رنگ بهار
تا این دو یکی نشد نیامد گل و خار

این خار و گل ارچه شد مخالف دیدار
بر چشم خلاف بین بخند ای گلزار

من مسخرهٔ تو نیسستم ای فاجر
تا مسخرگی نمایمت بس نادر

ویران کنمت چنانکه باید کردن
عاجز شود از عمارتت هر عامر

می‌آید گرگ نزد ما وقت سحر
هم فربه میرباید و هم لاغر

تا چند کنی خرخر اندر بستر
بر وی زن آب ای که خاکت بر سر