هر دم دل جمع را برنجاند یار
مانندهٔ چرخیان بگرداند یار

یکدم همه را براند از پیش و دمی
چون فاتحه‌شان به عشق برخواند یار

هر دم دل خسته‌ام برنجاند یار
یا سنگدلست یا نمیداند یار

از دیده به خون نبشته‌ام قصهٔ خویش
می‌بیند و هیچ بر نمیخواند یار

هین وقت صبوحست می ناب بیار
زیرا مرگست زندگانی هشیار

یا ناله این رباب بی‌دل بپذیر
یا پاس دل کباب پر داغ بدار

آمد آمد آنکه نرفت او هرگز
بیرون نبد آن آب از این جو هرگز

او نافهٔ مشک و ما همه بوی وئیم
از نافه شنیده‌ای جدا بو هرگز

آمد بر من دوش نگاری سر تیز
شیرین سخنی شکر لبی شورانگیز

با روی چو آفتاب بیدارم کرد
یعنی که چو آفتاب دیدی برخیز

آمد دی دیوانه و شبهای دراز
مائیم و شب تیره و سودای دراز

ما را سر خواب نیست دل یاوه شده است
آنرا که دلیست تا کند پای دراز

آن تاب که من دانم و تو ای دل سوز
ای دوست شب و روز ز دل می‌افروز

نی نی که غلط گفتم ای عشق آموز
عشق تو و سودای تو آنگه شب و روز

آن یار نهان کشید باز دستم امروز
از دست شدم بند گسستم امروز

یک مست نیم هزار مستم امروز
دیوانهٔ دیوانه پرستم امروز

ای تنگ شکر از ترشان چشم بدوز
آتش بزن و هرچه به جز عشق بسوز

دکان شکرفروش و آنگه ترشی
برف و سرمای وآنگهی فصل تموز

ای جان سماع و روزه و حج و نماز
وی از تو حقیقت شده بازی و مجاز

امروز منم مطربت ای شمع طراز
وز چرخ بود نثار و قوال انداز