گویند که عشق عاقبت تسکین است
اول شور است و عاقبت تمکین است

هر چند ز آسیا است سنگ زیرین
این صورت بی‌قرار بالا بین است

گویند مرا که این همه درد چراست
وین نعره و آواز و رخ زرد چراست

گویم که چنین مگو که اینکار خطاست
رو روی مهش ببین و مشکل برخاست

لطف تو جهانی و قرانی افراشت
وین تعبیه‌های خود به چیزی ننگاشت

یک قطره از آن آب در این بحر چکید
یگدانه ز انبار در این صحرا کاشت

ما را به جز این زبان ، زبانی دگر است
جز دوزخ و فردوس مکانی دگر است

آزاده‌ دلان زنده به جان دگرند
آن گوهر پاکشان ز کانی دگر است

ما را بدم پیر نگه نتوان داشت
در خانهٔ دلگیر نگه نتوان داشت

آنرا که سر زلف چو زنجیر بود
در خانه به زنجیر نگه نتوان داشت

ما عاشق عشقیم که عشق است نجات
جان چون خضر است و عشق چون آبحیات

وای آنکه ندارد از شه عشق برات
حیوان چه خبر دارد از کان نبات

ما عاشق عشقیم و مسلمان دگر است
ما مور ضعیفیم و سلیمان دگر است

از ما رخ زرد و جگر پاره طلب
بازارچهٔ قصب فروشان دگر است

ماه عید است و خلق زیر و زبر است
تا فرجه کند هر آنکه صاحب نظر است

چه طبل زنی که طبل با شور و شر است
زان طبل همی زند که آن خواجه کر است

ماهی تو که فتنه‌ای ندارم ز تو دست
درمان ز که جویم که دلم از تو بخست

می طعنه زنی که بر جگر آبت نیست
گر بر جگرم نیست چه شد بر مژه هست

ماهی که نه زیر و نی به بالاست کجاست
جانی که نه بی‌ما و نه با ماست کجاست

اینجا آنجا مگو بگو راست کجاست
عالم همه اوست آنکه بیناست کجاست