ما را بدم پیر نگه نتوان داشت (403)
-
اندازه متن
+
ما را بدم پیر نگه نتوان داشت
در خانهٔ دلگیر نگه نتوان داشت
آنرا که سر زلف چو زنجیر بود
در خانه به زنجیر نگه نتوان داشت
چون دیده بر آن عارض چون سیم افتاد (637)
چون دیده بر آن عارض چون سیم افتاد جان در لب تو چو دیدهٔ میم افتاد
وجود من به کف یار جز که ساغر نیست (478)
وجود من به کف یار جز که ساغر نیست نگاه کن به دو چشمم اگرت باور نیست
