ای سودائی برو پی سودا باش
در صورت شیدای دلت شیدا باش

با سایهٔ خود ز خوی خود در جنگی
خود سایهٔ تست خصم تو، تنها باش

ای عشق بیا به تلخ خویان خو بخش
ای پشت جهان به حسن چوپان رو بخش

از باغ جمال تو چه کم خواهد شد
زان سیب زنخدان، دو سه شفتالو بخش

ای کرده به پنج شمع روشن هر شش
ای اصل خوشی و هرچه داری همه خوش

تا چند چو الحمد مرا می‌خوانی
همچون بقره بگیر گوش من و کش

ای گنج بیا زود به ویرانهٔ خویش
وی زلف پریشان مشو از شانهٔ خویش

وی مرغ متاب روی از دانهٔ خویش
ای خانه خدا درآی در خانهٔ خویش

ای یار مرا موافقی وقتت خوش
بر حال دلم چو لایقی وقتت خوش

خواهم به دعا که عاشقان خوش باشند
ور زانکه تو نیز عاشقی وقتت خوش

با دل گفتم ز دیگران بیش مباش
رو مرهم ریش باش چون نیش مباش

خواهی که ز هیچکس به تو بد نرسد
بدگوی و بدآموز و بداندیش مباش

با پیر خرد نهفته میگویم دوش
کز من سخن از سر جهان هیچ مپوش

نرمک نرمک مرا همی گفت بگوش
دانستنی است گفتنی نیست خموش

با ما چه نه‌ای مشو رفیق اوباش
کاول قدمت دمند و آخر پرخاش

گل باش و بهر سخن که خواهی میخند
مرد سره باش و هرکجا خواهی باش

بر جان و دل و دیده سواری همه خوش
واندر دل و جان هرچه بکاری همه خوش

خوش چشمی و محبوب عذاری همه خوش
فریاد رس جان‌فکاری همه خوش

بر دل چو شکفته گشت اسرار غمش
ندهم به گل همه جهان خار غمش

بایست سوی جهان فانی گردیم
زین پس رخ زرد ما و دیوار غمش