چون بنده نه‌ای ندای شاهی میزن
تیر نظر آنچنانکه خواهی میزن

چون از خود و غیر خود مسلم گشتی
بی‌خود بنشین کوس الهی میزن

چون جوشش خنب عشق دیدم ز تو من
چون می به قوام خود رسیدم ز تو من

نی نی غلطم که تو می و من آبم
آمیخته‌ایم و ناپدیدم ز تو من

حرص و حسد و کینه ز دل بیرون کن
خوی بدو اندیشه تو دیگرگون کن

انکار زیان تست زو کمتر گیر
اقرار ترا سود دهد افزون کن

چون زرد و نزار دید او رو یک من
خونابه روان ز چشم چون جو یک من

خندید و به خنده گفت دلجو یک من
ای ظالم مظلومک بدخو یک من

خود حال دلی بود پریشانتر از این
با واقعهٔ بی‌سر و سامان‌تر ازین

اندر عالم که دید محنت‌زده‌ای
سرگشتهٔ روزگار حیران‌تر از این

در باده‌کشی تو خویش را ریشه مکن
وز باده و از ساده تو اندیشه مکن

با زنگی زلف او در آنور مجوی
اندیشهٔ باریک چنین پیشه مکن

در بحر کرم حرص و حسد پیمودن
وین آب خوشی ز همدگر بربودن

ماهی ننهد آب ذخیره هرگز
چون بی‌دریا هیچ نخواهد بودن

در پوش سلاح وقت جنگ است ای جان
اندیشه مکن که وقت تنگ است ای جان

بگذر ز جهان که جمله رنگست ای جان
هر گوشه یکی موش و پلنگ است ای جان

در چشم منست ابروی همچو کمان
من روح سپر کرده و او تیر زنان

چون زخم رسید زخم از پرده دران
او نازکنان کنار و من لابه‌کنان

در حضرت توحید پس و پیش مدان
از خویش مدان خالی و از خویش مدان

تو کج نظری هرچه درآری به نظر
هیچ است همه ز آتشی بیش مدان