رو ای غم و اندیشه خطا می‌گوئی
از کان وفا چرا جفا می‌گوئی

هر کودک را گر از جفا ترسانند
من پیر شدم در این مرا می‌گوئی

روزی به خرابات گذر می‌کردی
کژ کژ به کرشمه‌ای نظر می‌کردی

آنها که جهان زیر و زبر می‌کردند
چون کار جهان زیر و زبر می‌کردی

زان ماه چهارده که بود اشراقی
گشتم زر ده دهی من از براقی

آن نیز ببرد از من تا هیچ شدم
ار ده ببرد چهار ماند باقی

زاهد بودم ترانه‌گویم کردی
سر فتنهٔ بزم و باده‌خویم کردی

سجاده‌نشین با وقاری بودم
بازیچهٔ کودکان کویم کردی

زاهد که نبرد هیچ سود ای ساقی
آن زهد نبود می‌نمود ای ساقی

مردانه درآ مرو تو زود ای ساقی
کاندر ازل آنچه هست بود ای ساقی

سرسبزی باغ و گلشن و شمشادی
رقاص کن دلی و اصل شادی

ای آنکه هزار مرده را جان دادی
شاگرد تو می‌شوم که بس استادی

سرسبزی باغ و گلشن و شمشادی
رقاص کن دلی و اصل شادی

ای آنکه هزار مرده را جان دادی
شاگرد تو می‌شوم که بس استادی

سرمستم و سرمستم و سرمست کسی
می خوردم و می خوردم و از دست کسی

همچون قدحم شکست وانگه پرکرد
آخر ز گزاف نیست اشکست کسی

سوگند همی خورد پریر آن ساقی
می‌گفت به حق صحبت مشتاقی

گر باده دهم به شهری و آفاقی
عقلی نگذارم به جهان من باقی

شادی شادی و ای حریفان شادی
زان سوسن آزاد هزار آزادی

می‌گفت که دادی عاشقی من دادم
آری دادی مها و دادی دادی