آوخ آوخ چو من وفاداری
در تمنای چون تو خون‌خواری

آوخ آوخ طبیب خون‌ریزی
بر سر زار زار بیماری

آن جفاها که کرده‌ای با من
نکند هیچ یار با یاری

گفتمش «قصد خون من داری
بی خطا و گناه» گفت «آری»

عشق جز بی‌گناه می‌نکشد
نکشد عشق او گنه‌کاری

هر زمان گلشنی همی‌سوزم
تو چه باشی به پیش من؟ خاری

بشکستم هزار چنگ طرب
تو چه باشی به چنگ من؟ تاری

شهرها از سپاه من ویران
تو چه باشی؟ شکسته دیواری

گفتمش از کمینه بازی تو
جان نبرده‌ست هیچ عیّاری

ای ز هر تار موی طره تو
سرنگون‌سار بسته طرّاری

گر ببازم وگر نه زین شه‌رخ
ماتم و مات مات من باری

آن که نخرید و آن که او بخرید
شد پشیمان غریب بازاری

و آن که بخرید گوید آن همه را
کاش من بودمی خریداری

و آن که نخرید دست می‌خاید
ناامید و فتاده و خواری

فرع بگرفته اصل افکنده
جان بداده گرفته مرداری

پا بریده به عشق نعلینی
سر بداده به عشق دستاری

با چنین مشتری کند صرفه
از چنین باده مانده هشیاری

خر علف‌زار تن گزید و بماند
خر مردار در علف زاری

ای دلزار محنت و بلا داری
بر خدا اعتمادها داری

اینچنین حضرتی و تو نومید؟
مکن ای دل، اگر خدا داری

رخت اندیشه می‌کشی هرجا
بنگر آخر، جز او کرا داری؟

لطفهایی که کرد چندین گاه
یاد آور اگر وفاداری

چشم سر داد و چشم سر ایزد
چشم جای دگر چرا داری؟!

عمر ضایع مکن، که عمر گذشت
زرگری کن، که کیمیا داری

هر سحر مر ترا ندا آید
سو ما آ، که داغ ما داری

پیش ازین تن تو جان پاک بدی
چند خود را ازان جدا داری؟!

جان پاکی، میان خاک سیاه
من نگویم، تو خود روا داری؟!

خویشتن را تو از قبا بشناس
که ازین آب و گل قبا داری

می‌روی هر شب از قبا بیرون
که جز این دست، دست و پا داری

بس بود، این قدر بدان گفتم
که درین کوچه آشنا داری

ساقیا ساقیا روا داری
که رود روز ما به هشیاری

گر بریزی تو نقل‌ها در پیش
عقل‌ها را ز پیش برداری

عوض باده نکته می‌گویی
تا بری وقت ما به طراری

درد دل را اگر نمی‌بینی
بشنو از چنگ ناله و زاری

ناله نای و چنگ حال دلست
حال دل را تو بین که دلداری

دست بر حرف بی‌دلی چه نهی
حرف را در میان چه می‌آری

طوق گردن توی و حلقهٔ گوش
گردن و گوش را چه می‌خاری

گفته را دانه‌های دام مساز
که ز گفته‌ست این گرفتاری

گه کلیدست گفت و گه قفلست
گاه از او روشنیم و گه تاری

گفت بادست گر در او بوییست
هدیه تو بود که گلزاری

گفت جامست گر بر او نوریست
از رخ تو بود که انواری

مشک بربند کوزه‌ها پر شد
مشک هم می‌درد ز بسیاری

تا شدستی امیر چوگانی
ما شدستیم گوی میدانی

ما در این دور مست و بی‌خبریم
سر این دور را تو می‌دانی

چون به دور و تسلسل انجامد
نکته ابتر بود به ربانی

لیک دور و تسلسل اندر عشق
شرط هر حجتست و برهانی

گوش موشان خانه کی شنود
نعره بلبل گلستانی

چشم پیران کور کی بیند
شیوه شاهدان روحانی

هر کی کورست عشق می‌سازد
بهر او سرمه سپاهانی

هر کی پیرست هم جوان گردد
چون دهد عشق آب حیوانی

جمله یاران ز عشق زنده شدند
تو چنین مانده‌ای چه می‌مانی

خرسواری پیاده شو از خر
خر به میدان نباشد ارزانی

خرسواره چرا شدی شاها
خسروی وز نژاد سلطانی

لایق پشت خر نباشی تو
تو معود به پشت اسپانی

در جنود مجنده بودی
ای که اکنون تو روح انسانی

گفتنی‌ها بگفتمی ای جان
گر نترسیدمی ز ویرانی

مستم از باده‌های پنهانی
وز دف و چنگ و نای پنهانی

مر چنین دلربای پنهان را
واجب آمد وفای پنهانی

می‌زند سال‌ها در این مستی
روح من‌های های پنهانی

گفتم ای دل کجایی آخر تو
گفت در برج‌های پنهانی

بر چپم آفتاب و مه بر راست
آن مه خوش لقای پنهانی

مشتری درفروخت آن مه را
دادمش من بهای پنهانی

ظلمتم کی بقا کند که بر او
تابد از کبریای پنهانی

آتشم چون بمرد دودم چیست
آیتی از بلای پنهانی

ز آن بلا جان‌های ما مرهاد
تا برد تحفه‌های پنهانی

شمس تبریز شوربایی بپخت
صوفیان الصلای پنهانی

من مرید توَم مراد توی
من غلامم چو کیقباد توی

دل مرید تو و تو را خواهد
کاین در بسته را گشاد توی

خاک پای توام ولی امروز
گردم اندر هوا که باد توی

زهد من می جهاد من ساغر
چو مرا زهد و اجتهاد توی

گرچه من بدنهاد و بدگهرم
شاکرم چون در این نهاد توی

ور نهادی که تو کنی برداشت
خوش بود چون همه مراد توی

زهر باده شود چو جام توی
ظلم احسان شود چو داد توی

بس کنم ذکر تو نگویم بیش
ذکر هر ذکر و یاد یاد توی

چند اندر میان غوغایی
خوی کن پاره پاره تنهایی

خلوتی را لطیف سوداییست
رو بپرسش که در چه سودایی

خلوت آن است در پناه کسی
خوش بخسپی و خوش بیاسایی

زیر سایه درخت بخت آور
زود منزل کنی فرود آیی

ور تو خواهی که بخت بگشاید
زیر هر سایه رخت نگشایی

سوی انبان ما و من نروی
گرچه او گویدت که از مایی

رو به خود آر هر کجا باشی
روسیاه‌ست مرد هرجایی

خود تو چیست بیخودی زان کس
که از او در چنین تماشایی

چون رسیدی به شه صلاح الدین
گر فسادی سوی صلاح آیی

گرچه تو نیم شب رسیدستی
صبح عشاق را کلیدستی

ناپدیدی چو جان در این عالم
در جهان دلم پدیدستی

همه شب جان تو را شود قربان
ز آن که تو بامداد عیدستی

ز آدمی چون پری رمیدم من
تا ز من ای پری رمیدستی

در مزیدم چو دولت منصور
چون مرا تو ابایزیدستی

ای بسا نازکان و خامان را
چون من سوخته پزیدستی

شمس تبریز سرمه دیگر
در دو دیده خرد کشیدستی

ز اول بامداد سر مستی
ورنه دستار کژ چرا بستی؟!

به خدا دوش تا سحر همه شب
باده بی‌صرفه، صرف خوردستی

در رخ و رنگ و چشم تو پیداست
که ازان بازی و ازان دستی

نانچ خوردی بده به مخموران
ای ولی نعمت همه هستی

شیر امروز در شکار آمد
لرزه در که فتاد در پستی

بدویدن ازو نخواهی رست
سر بند عاشقانه و رستی

تا که پیوسته در امان باشی
چون بدار الامانش پیوستی

شصت فرسنگ از سخن بگریز
که ز دام سخن درین شستی

ز اول بامداد سرمستی
ور نه دستار کژ چرا بستی

سخت مستست چشم تو امروز
دوش گویی که صرف خوردستی

جان مایی و شمع مجلس ما
السلام علیک خوش هستی

باده خوردی و بر فلک رفتی
مست گشتی و بند بشکستی

صورت عقل جمله دلتنگیست
صورت عشق نیست جز مستی

مست گشتی و شیرگیر شدی
بر سر شیر مست بنشستی

باده کهنه پیر راه تو بود
رو که از چرخ پیر وارستی

ساقی انصاف حق به دست توست
که جز آن شراب نپرستی

عقل ما برده‌ای ولیک این بار
آن چنان بر که بازنفرستی