از عاشق بدنام بیا ننگ مدار
ورنه برو این مصطبه را تنگ مدار

از دردی خم به جز مرا دنگ مدار
ای خونی خونخواره ز ما چنگ مدار

امروز من از تشنه دهانی و خمار
نی دل دارم نه عقل و نه صبر و قرار

می‌آیم و می‌روم چو انگور افشار
آخر قدح شیره به عصار بسیار

اندیشهٔ دهرت ز چه بگداخت جگر
طبع تو مزاج دهر نشناخت مگر

پندار که نطفه‌ای نینداخت پدر
انگار که گلخنی نپرداخت قدر

ای آمده ز آسمان درین عالم دیر
و آورده خبرهای سموات به زیر

ز آواز تو آدمی کجا گردد سیر
یارب تو بده دمدمه پنجهٔ شیر

ای آنکه دلت باید بر وی مگذر
زاهد شو و از چشم به خوبان منگر

اما چه کند چشم که بیرون و درون
بیچارهٔ عشق اوست بیچاره نظر

ای بوده سماع آسمانرا ره و در
وی بوده سماع مرغ جانرا سر و پر

اما به حضور تست آن چیز دگر
مانند نماز از پس پیغمبر

ای خاک درت ز آب کوثر خوشتر
اندر ره تو پای من از سر خوشتر

چون بانگ دف عشق ترا ماه شنید
مه گشت دو تا و گفت چنبر خوشتر

ای دلبر عیّار دلِ نیکوفر
از جملهٔ نیکوان توی نیکوتر

ای از شکرت دهان گلها پر زر
وز هجر، کبود پوش تو نیلوفر

ای دل بگذر ز عشق و معشوق و دیار
گر دیده وری ز هر سه بندی زنار

در توبهٔ نیستی شو و باک مدار
کاین فقر منزه است ز یار و اغیار

ای زادهٔ ساقی هله از غم بگذر
ای همدم روح قدس از دم بگذر

گفتی که ز غم گریختم شاد شدم
شادی روان خود از این هم بگذر