گر دست دهد ز مغز گندم، نانی (175)
-
اندازه متن
+
گر دست دهد ز مغز گندم، نانی
وز مِی دو منی ز گوسفندی، رانی
با لالهرخی و گوشهٔ بستانی
عیشی بود آن، نه حد هر سلطانی
من بی می ناب زیستن نتوانم (132)
من بی می ناب زیستن نتوانم بی باده کشید بار تن نتوانم
من بنده آن…
زآن پیش که بر سرت شبیخون آرند (80)
زآن پیش که بر سرت شبیخون آرند فرمای که تا بادهٔ گلگون آرند
تو زر…
