گر دست دهد ز مغز گندم، نانی (175)
-
اندازه متن
+
گر دست دهد ز مغز گندم، نانی
وز مِی دو منی ز گوسفندی، رانی
با لاله‌رخی و گوشهٔ بستانی
عیشی بود آن، نه حد هر سلطانی
در فصل بهار اگر بتی حور سرشت (35)
در فصل بهار اگر بتی حور سرشت یک ساغر مِی دهد مرا بر لب کشت
…
آن را که به صحرای علل تاخته‌اند (55)
آن را که به صحرای علل تاخته‌اند بی او همه کارها بپرداخته‌اند
امروز بهانه‌ای درانداخته‌اند…
