مشو غرّه بر حُسن ِ گفتار ِ خویش (29-8)
-
اندازه متن
+
متکلّم را تا کسی عیب نگیرد، سخنش صلاح نپذیرد
مشو غرّه بر حُسن ِ گفتار ِ خویش
به تحسین نادان و پندار خویش
به پارسایی و رندی و فسق و مستوری (70)
به پارسایی و رندی و فسق و مستوری چو اختیار به دست تو نیست معذوری
بس گرسنه خفت و کس ندانست که کیست (16-1)
یکی از رفیقان شکایتِ روزگارِ نامساعد به نزد من آورد که کفافِ اندک دارم و عیالِ بسیار و طاقتِ بار…
