جایی نرسد کس به توانایی خویش (44)
-
اندازه متن
+
جایی نرسد کس به توانایی خویش
الا تو چراغ رحمتش داری پیش
بزرگی نماند بر آن پایدار (40)
بزرگی نماند بر آن پایدار که مردم به چشمش نمایند خوار
خری که بینی و باری به گل درافتاده (64-8)
درویش ضعیفحال را در خشکی تنگسال مپرس که «چونی؟»، الا به شرط آن که مرهم ریشش بنهی و معلومی پیشش…
