بودم مرغی رها چو آوای جرس
-
اندازه متن
+
بودم مرغی رها چو آوای جرس،
صیادم افکند در این کنج قفس
با من نفسی ست تا در این تنگی جای
باز آی و به داد من دلسوخته رس
گفتم زمن ای مهوش چون سیر شدی
گفتم زمن ای مهوش چون سیر شدی گشتی زمن آنقدر که دلگیر شدی؟
گفت از تونه…
عمری به سرآمدم به هنگامهی زیست
عمری به سرآمدم به هنگامهی زیست بشناختم آنرا که ندانستم چیست
اکنون لب از شیر نشسته…
