افسرد به باغ من گل زرد مرا
-
اندازه متن
+
افسرد به باغ من گل زرد مرا
هیهات! ندانست کسی درد مرا
دل مرده چراغ من در این تنگ رواق
افروخت دمی که ناتوان کرد مرا
باشد وقتی که هر چه خوانی، دانی
باشد وقتی که هر چه خوانی، دانی هم وقت رسد که گرچه دانی، خوانی
توفیق دهد…
آمد بسوی مسجد زاهد مردی
آمد بسوی مسجد زاهد مردی
و آمد به سوی میکده می پروردی
