در بادیهٔ عشق تو کردم سفری (1852)
-
اندازه متن
+
در بادیهٔ عشق تو کردم سفری
تا بو که بیایم ز وصالت خبری
در هر منزل که مینهادم قدمی
افکنده تنی دیدم و افتاده سری
فارغم گر گشت دل آوارهای (2901)
فارغم گر گشت دل آوارهای از جهان تا کم بود غمخوارهای
آفتاب عشق تو تابنده باد…
ندیدم در جهان کس را که تا سر پر نبودهست او (2160)
ندیدم در جهان کس را که تا سر پر نبودهست او همه جوشان و پرآتش کمین اندر بهانه…
