جانیست غذای او غم و اندیشه (1621)
-
اندازه متن
+
جانیست غذای او غم و اندیشه
جانی دگر است همچو شیر بیشه
اندیشه چو تیشه است گزافه مندیش
هان تا نزنی تو پای خود را تیشه
افکند مرا دلم به غوغا و گریخت (161)
افکند مرا دلم به غوغا و گریخت جان آمد و هم از سر سودا و گریخت
نهادم پای در عشقی که بر عشاق سر باشم (1430)
نهادم پای در عشقی که بر عشاق سر باشم منم فرزند عشق جان ولی پیش از پدر باشم
…
پیشنمایش
