ای مجمع دل راه پراکنده مزن (1424)
-
اندازه متن
+
ای مجمع دل راه پراکنده مزن
زان زخمه پریشان چو دل بنده مزن
ای دل لب خود را که زند لاف بقا
جز بر لب آن ساغر پاینده مزن
ناگاه بروئید یکی شاخ نبات (426)
ناگاه بروئید یکی شاخ نبات ناگاه بجوشید چنین آب حیات
ناگاه روان شد ز شهنشه صدقات…
جانم بر آن جان جهان رو کرده است (276)
جانم بر آن جان جهان رو کرده است هم قبله و هم کعبه بدانسو کرده است
پیشنمایش
