آنکو طمع وفا برد بر شکران (1383)
-
اندازه متن
+
آنکو طمع وفا برد بر شکران
بر خویش بزد عیب و نزد بر شکران
ور شکران نهاد انگشت به عیب
در هجر بسی دست گزد بر شکران
آنکو طمع وفا برد بر شکران
بر خویش بزد عیب و نزد بر شکران
ور شکران نهاد انگشت به عیب
در هجر بسی دست گزد بر شکران
چو بیگاه است و باران خانه خانه صلای جمله یاران خانه خانه
چو جغدان چند این…
مانده شدم از گفتن تا تو بر ما مانی خویش من و پیوندی نی همره و مهمانی

