ما بادهٔ ز خون دل خود مینوشیم (1305)
-
اندازه متن
+
ما بادهٔ ز خون دل خود مینوشیم
در خم تن خویش چو می میجوشیم
جان را بدهیم و نیم از آن باده خوریم
سر را بدهیم و جرعهای نفروشیم
بهار آمد بهار آمد سلام آورد مستان را (62)
بهار آمد بهار آمد سلام آورد مستان را از آن پیغامبر خوبان پیام آورد مستان را
واقعهٔ آن وام او مشهور شد (98-6)
بخش ۹۸ - توزیع کردن پایمرد در جملهٔ شهر تبریز و جمع شدن اندک چیز و رفتن آن غریب به…
پیشنمایش
