ما بادهٔ ز خون دل خود مینوشیم (1305)
-
اندازه متن
+
ما بادهٔ ز خون دل خود مینوشیم
در خم تن خویش چو می میجوشیم
جان را بدهیم و نیم از آن باده خوریم
سر را بدهیم و جرعهای نفروشیم
آمد خیال خوش که من از گلشن یار آمدم (1379)
آمد خیال خوش که من از گلشن یار آمدم در چشم مست من نگر کز کوی خمار آمدم
…
عاشقان را شد مسلم شب نشستن تا به روز (1196)
عاشقان را شد مسلم شب نشستن تا به روز خوردنی و خواب نی اندر هوای دلفروز
