تا کاسهٔ دوغ خویش باشد پیشم (1201)
-
اندازه متن
+
تا کاسهٔ دوغ خویش باشد پیشم
والله که به انگبین کس نندیشم
ور بیبرگی به مرگ مالد گوشم
آزادی را به بندگی نفروشم
ای خوشا عیشی که باشد ای خوشا نظارهای (2805)
ای خوشا عیشی که باشد ای خوشا نظارهای چون به اصل اصل خویش آید چنین هر پارهای
خندید فرح تا بزنی انگشتک (1074)
خندید فرح تا بزنی انگشتک گردید قدح تا بزنی انگشتک
بنمودت ابروی خود از زیر نقاب…
