من بندهٔ یاری که ملالش نبود (827)
-
اندازه متن
+
من بندهٔ یاری که ملالش نبود
کانرا که ملالست وصالش نبود
گوئیکه خیالست و ترا نیست وصال
تا تیره بود آب خیالش نبود
به هر دلی که درآیی چو عشق بنشینی (3063)
به هر دلی که درآیی چو عشق بنشینی بجوشد از تک دل چشمه چشمه شیرینی
کلید…
گر باد بر آن زلف پریشان زندت (371)
گر باد بر آن زلف پریشان زندت مه طال بقا از بن دندان زندت
ای ناصح…
