اول که رخم زرد و دلم پرخون بود (542)
-
اندازه متن
+
اول که رخم زرد و دلم پرخون بود
هم خرقه و همراه دلم مجنون بود
آن صورت و آن قاعده تا اکنون بود
کاری آمد که آن همه مادون بود
دگرباره بشوریدم بدان سانم به جان تو (2162)
دگرباره بشوریدم بدان سانم به جان تو که هر بندی که بربندی بدرانم به جان تو
تنبور چو تن تن برآرد به نوا (52)
تنبور چو تن تن برآرد به نوا زنجیر در آن شود دل بی‌سر و پا
زیرا…
